به سلامتی درخت!
نه به خاطرِ میوش، به خاطرِ سایش.

به سلامتی دیوار!
نه به خاطرِ بلندیش، واسه این‌که هیچ‌وقت پشتِ آدم روخالی نمی‌کنه.

به سلامتی دریا!
نه به خاطرِ بزرگیش، واسه یک رنگیش.

به سلامتی سایه!
که هیچ وقت آدم رو تنها نمی‌ذاره.

به سلامتی پرچم ایران!
که سه‌رنگه، تخم‌مرغ! که دورنگه، رفیق! که یه‌رنگه.

به سلامتی نهنگ!
که گنده‌ لات دریاست.

به سلامتی زنجیر!
نه به خاطر این‌که درازه، به خاطر این‌که به هم پیوستس.

به سلامتی خیار!
نه به خاطر «خ»ش، فقط به خاطر «یار»ش.

به سلامتی شلغم!
نه به خاطر (شل)ش، به خاطر(غم)ش.

به سلامتی کرم خاکی!
نه به خاطر کرم‌بودنش،به خاطر خاکی‌بودنش

به سلامتی پل عابر پیاده!
که هم مردا از روش رد می‌شن هم نامردا !

به سلامتی برف!
که هم روش سفیده هم توش.

به سلامتی رودخونه!
که اون‌جا سنگای بزرگ هوای سنگای کوچیکو دارن.

به سلامتی گاو!
که نمی‌گه من، می‌گه ما.

به سلامتی دریا!
که ماهی گندیده‌هاشو دور نمی‌ریزه.

به سلامتی سنگ بزرگ دریا!
که سنگای دیگه رو می‌گیره دورش.

به سلامتی بیل!
که هرچه ‌قدر بره تو خاک، بازم برّاق‌تر می‌شه.

به سلامتی دریا!
که قربونیاشو پس می‌آره.

به سلامتی تابلوی ورود ممنوع!
که یه ‌تنه یه اتوبان رو حریفه.

به سلامتی سرنوشت!
که نمی‌شه اونو از “سر” نوشت.

به سلامتی سیم خاردار!
که پشت و رو نداره

به سلامتی مداد پاک کن!

که به خاطر اشتباه دیگران خودشو کوچیک میکنه . . .

 به سلامتی رفیق!

که تو اوج سختی ها و مشکلات به جای اینکه ترکمون کنن درکمون می کنن . . .

 به سلامتی پدر!

که رمز تموم کارتهای بانکیشون شماره شناسنامشونه !

 به سلامتی مادر!

که وقتی غذا سر سفره کم بیاد

اولین کسی که از اون غذا دوس نداره خودشه . . .

به سلامتی مادر!

که بخاطر ما هیکلش به هم خورد !

 به سلامتی حلقه های زنجیر!

که زیر برف و بارون میمونن زنگ میزنن ولی هم دیگه رو ول نمیکنن . . .

به سلامتی دریا!

که همه با لبش خاطره دارن...

 به سلامتی با ارزش ترین پول دنیا “تومن”!

چون هم تو هستی توش، هم من . . .

به سلامتی اون پسری!

که خواست آدم بشه ولی یه دختر اومد تو زندگیش و نذاشت

همیشه پای یک زن در میان است !

 به سلامتی پسر بچه های قدیم!

که پشت لبشونو با ذغال سیاه می کردن که شبیه باباهاشون بشن

نه مثل جوونای امروز ابروهاشونو نازک می کنن که شبیه ماماناشون بشن !

 سلامتی همه اونایی که دوسشون داریم و نمی‌دونن، دوسمون دارن و نمی‌دونیم.

 سلامتی رفیقی که تو رفاقت کم نزاشت ولی کم برداشت تا رفیقش کم نیاره

 سلامتی اونایی که دوسشون داریم و نمیفهمن، آخرشم دق میدن مارو !

 سلامتی اونایی که اگه صد لایه ایزوگامشون

هم بکنن بازم معرفت ازشون چیکه میکنه . . .

سلامتی کسی که وقتی بردم گفت :

اون رفیق منه

وقتی باختم گفت :

من رفیقتم . . .

 سلامتی اونایی که چه عشقشون پیششون باشه چه نباشه

چشمشون مثل فانوس دریایی نمی چرخه . . .

 سلامتی‌ اون پسری که وقتی‌ تو خیابون نگاهش به یه دختر ناز و خوشگل میافته

بازم سرشو میندازه پایین و زیر لب میگه: اگه آخرشم باشی‌

انگشت کوچیکهٔ عشقم هم نیستی . .

 سلامتی دختری که حاضر زیر بارون خیس بشه

ولی‌ سوار ماشین هیچ پسری نشه . .

 سلامتی‌ اون بچه‌ای که شیمی‌ درمانی کرده همه ی موهاش ریخته

به باباش میگه بابا من الان شدم مثل رونالدو یا روبرتو کارلوس؟

باباش میگه قربونت برم از همه اونا تو خوش تیپ تری . . .

 سلامتی کسی که بهش زنگ میزنی….. خوابه

ولی واسه این که دلت رو نشکنه

میگه: خوب شد زنگ زدی….باید بیدار میشدم . . .

 سلامتی اونایی که درد دل همه رو گوش میدن

اما معلوم نیست خودشون کجا درد دل میکنن . . .

 سلامتی اونایی که مارو همین جوری که هستیم دوس دارن . . .

 سلامتی کسی که دید تو تاکسی بغلیش پول نداره

به راننده گفت :پول خورد ندارم مال همه رو حساب کن….!

 سلامتی دل که هزار بار شکست ولی هنوزم شکستن بلد نیست . . .

 سلامتی اون رفتگری که تو گرما و سرما به عشق زن و بچه اش

داره کوچه و خیابون رو جارو میزنه که یه لقمه نون حلال در بیاره . . .

 سلامتی اونایی که به پدر و مادرشون احترام میذارن و میدونن تو خونه ای که

بزرگترها کوچک شوند؛ کوچکترها هرگز بزرگ نمیشوند . . .

سلامتی اونایی که خطشون اعتباریه ولی معرفتشون دایمیه!

 سلامتی کسی که هنوز دوسش داری

ولی دیگه مال تو نیست . . .

 سلامتی اونی که باخت تا رفیقش برنده باشه . . .

 سلامتی اونایی که تو این هوای دو نفره با تنهاییشون قدم میزنن . . .

 سلامتی اونایی که دوست دارم رو درک می کنند

و اونو به حساب کمبودهات نمی ذارن . . .

سلامتی دوست نازنینی که گفت:

قبر منو خیلی بزرگ بسازین…. چون یه دنیا ارزو با خودم به گور میبرم !

 

(گل آفتابگردان را گفتند:

چراشبها سرت را پایین می اندازی؟

گفت :ستاره چشمک میزند، نمیخواهم به خورشید خیانت کنم)

سلامتی همه اونایی که مثل گل آفتابگردان هستند . . .

 

پی نوشت۱:

دادشـــــــ مجــــید چونــــ نمیــــ رسیــــد و نتشـــــ قطعـــــ بــود از وبمـــ رفتــــــ

پی نوشت۲:

پروفایلمــــــ به زودیـــــــ فعالـــــــ میشــــه

نوشته شده در چهارشنبه سوم اسفند 1390ساعت 21:47 توسط امیر| |